اختصارهای مهم در برنامه نویسی

Important abbreviations in programming

در این مقاله چه میخوانیم؟

SDK (کیت توسعه نرم افزار)

SDK

کیت توسعه نرم‌افزار یا به اختصار SDK (Software Development Kit)، یک مجموعه ابزار و رابط‌ های برنامه‌نویسی است که برای توسعه نرم‌افزارهایی برای یک سیستم‌عامل خاص یا پلتفرم مشخص طراحی شده است. این کیت‌ها شامل مستندات، کتابخانه‌ها، ابزارهای توسعه، محیط توسعه یکپارچه (IDE) و غیره هستند.

استفاده از کیت‌های توسعه نرم‌افزار به برنامه‌نویسان کمک می‌کند تا بتوانند به سرعت و با کیفیت بالا نرم‌افزارهایی را برای پلتفرم‌های مختلف توسعه دهند. به عنوان مثال، کیت توسعه نرم‌افزار iOS شامل ابزارهایی برای توسعه برنامه‌های iOS مانند Xcode IDE، Cocoa Touch Frameworks و Swift Programming Language است.

استفاده از کیت‌های توسعه نرم‌افزار برای توسعه نرم‌افزارهایی با کیفیت بالا و بهینه بسیار مفید است و برنامه‌نویسان برای توسعه نرم‌افزارهای خود، می‌توانند از کیت‌های توسعه نرم‌افزار رسمی سیستم‌عامل یا پلتفرم خود یا کیت‌های توسعه نرم‌افزار شخص ثالث استفاده کنند.

IDE (محیط توسعه یکپارچه)

Integrated Development Environment

محیط توسعه یکپارچه یا به اختصار IDE (Integrated Development Environment)، یک نرم‌افزار است که برای توسعه نرم‌افزارها و برنامه‌های کاربردی طراحی شده است. این محیط‌ها شامل ابزارهای توسعه، ویرایشگر کد، مفسر/کامپایلر، مدیر فایل، ابزارهای تست و اشکال‌زدایی و غیره هستند.

با استفاده از یک IDE، برنامه‌نویسان می‌توانند نرم‌افزارها و برنامه‌هایی را با کیفیت بالا و به صورت سریعتری توسعه دهند. همچنین، IDE ها به برنامه‌نویسان امکاناتی را فراهم می‌کنند که به آن‌ها کمک می‌کند تا به سرعت به کد خود دسترسی داشته باشند، اشکال‌زدایی راحت‌تری داشته باشند، کدهای خود را به سرعت تست کنند و بهبود بهره‌وری خود را بیشتر کنند.

بعضی از محبوب‌ترین IDE ها شامل Visual Studio، Eclipse، NetBeans، IntelliJ IDEA و PyCharm هستند. هر IDE برای پلتفرم و زبان‌های برنامه‌نویسی مختلفی طراحی شده است و برنامه‌نویسان باید IDE مناسب برای زبان و پلتفرم خود را انتخاب کنند.

API (واسط برنامه نویسی نرم افزار)

Application Programming Interface

واسط برنامه‌نویسی نرم‌افزار یا به اختصار API (Application Programming Interface)، رابطی است که برای ارتباط بین برنامه‌های کاربردی و سیستم‌های مختلف طراحی شده است. این رابط‌ها شامل مجموعه‌ای از دستورات، پروتکل‌ها، استانداردها و قراردادهایی هستند که برنامه‌نویسان می‌توانند از آن‌ها استفاده کنند تا امکانات و سرویس‌های مختلفی را در برنامه‌های خود استفاده کنند.

API ها می‌توانند برای تعامل با سیستم‌عامل، سرورها، برنامه‌های دیگر، وب‌سرویس‌ها و دیگر سیستم‌ها طراحی شوند. برخی از مشهورترین API ها شامل Google Maps API، Facebook API، Twitter API و Amazon Web Services (AWS) API هستند.

API ها از طریق درخواست و پاسخ، برنامه‌نویسان را قادر می‌سازند تا برنامه‌های خود را با سرویس‌های وب و دیگر برنامه‌هایی که API آن‌ها قابل دسترسی است، ارتباط برقرار کنند. به عنوان مثال، با استفاده از API Google Maps، برنامه‌نویسان می‌توانند از قابلیت‌های نقشه و موقعیت مکانی Google Maps در برنامه‌های خود استفاده کنند.

استفاده از API ها به برنامه‌نویسان این امکان را می‌دهد تا به سرعت و با کیفیت بالا برنامه‌های خود را توسعه دهند و از امکانات موجود در سیستم‌های مختلف بهره ببرند.

OPP (برنامه نویسی شیءگرا)

(Object-Oriented Programming

برنامه‌ نویسی شیءگرا یا به اختصار OOP (Object-Oriented Programming)، یک پارادایم برنامه‌ نویسی است که بر اساس مفهوم اشیاء طراحی شده است. در برنامه‌نویسی شیءگرا، هر شیء مجموعه‌ای از ویژگی‌ها (مشخصه‌ها) و رفتارها (عملیات‌ها) است که در یک کلاس تعریف شده است. هر شیء می‌تواند اطلاعات خود را پنهان کند و فقط روش‌های مشخصی را برای دسترسی به این اطلاعات در اختیار بگذارد.

در برنامه‌نویسی شیءگرا، برنامه به صورت کلاس‌های مختلف پیاده‌سازی می‌شود و هر کلاس شامل ویژگی‌ها و روش‌های خود است. کلاس‌ها می‌توانند از یکدیگر ارث بری کنند و به این ترتیب، ویژگی‌ها و روش‌های یک کلاس، در کلاس‌های دیگر به ارث داده می‌شود. این مفهوم ارث بری به برنامه‌نویسان این امکان را می‌دهد که کدهای تکراری را حذف کنند و برنامه‌های خود را با کد قابل‌تکرار و بازگشتی سازماندهی کنند.

برنامه‌نویسی شیءگرا از مزایای زیر برخوردار است:

– قابلیت انعطاف‌پذیری بالا: برنامه‌های شیءگرا قابلیت انعطاف‌پذیری بالایی دارند و به سادگی می‌توانند با تغییر در کد یا اضافه کردن کلاس‌های جدید، تغییر کنند.
– باز استفاده کد: با استفاده از ارث بری، کدهای تکراری را حذف می‌کند و کد بازگشتی سازماندهی شده می‌شود.
– ساختار بندی شده: برنامه‌های شیءگرا به خوانایی بیشتری نسبت به برنامه‌های ساختاری سازماندهی شده‌اند.

به عنوان مثال، زبان‌های برنامه‌نویسی محبوبی مانند Java، C ++، Python و Ruby به شیءگرایی پشتیبانی می‌کنند.

REST (انتقال بازنمودی حالت)

REST

انتقال بازنمودی حالت یکی از الگوریتم‌های یادگیری تقویتی است که در آن یک عامل یاد می‌گیرد که در هر حالت چه اقدامی را باید انجام دهد تا به حالت بعدی برسد و بهترین سیاست را برای عملکرد در محیط یاد می‌گیرد.

در این الگوریتم، عامل یک تابع ارزش عملکرد را برای هر حالت محیط محاسبه می‌کند و این تابع به عنوان یک بازنمایی از عملکرد عامل در هر حالت عمل می‌کند. در هر مرحله، عامل با استفاده از تابع ارزش عملکرد خود، بهترین اقدام را برای هر حالت انتخاب می‌کند و سپس به حالت بعدی می‌رود.

انتقال بازنمودی حالت عمدتا برای مسائلی که محیط آن‌ها پویا است و حالت‌های مختلفی دارد، استفاده می‌شود. به عنوان مثال، بازی‌های کامپیوتری، رباتیک، مسائل مسیریابی و شبکه‌های عصبی از این الگوریتم استفاده می‌کنند.

در این الگوریتم، تابع ارزش عملکرد یک تابع پیش‌بینی است که مقداری برای هر حالت پیش‌بینی می‌کند. این تابع می‌تواند به صورت تابع خطی، شبکه عصبی، درخت تصمیم و یا هر الگوریتم دیگری پیاده‌سازی شود. برای بهبود عملکرد الگوریتم، ممکن است از روش‌های مختلفی مانند تابع هزینه و یا الگوریتم‌های بهینه‌سازی استفاده شود.

TDD (توسعه آزمون محور)

Test-driven development

توسعه آزمون محور (Test-driven development یا به اختصار TDD) یک روش توسعه نرم‌افزار است که در آن، ابتدا آزمون‌های واحد برای قسمت‌های مختلف کد نوشته می‌شوند و سپس کد مربوط به هر بخش تا زمانی که تمامی آزمون‌ها با موفقیت اجرا شوند، توسعه می‌یابد.

در روش TDD، ابتدا برای هر بخش کد، یک آزمون واحد نوشته می‌شود. سپس، کد مربوط به آن بخش به گونه‌ای تغییر داده می‌شود که آزمون واحد با موفقیت اجرا شود. در این حالت، هر تغییر در کد فقط پس از نوشتن آزمون واحد مربوط به آن بخش انجام می‌شود. به عبارت دیگر، توسعه نرم‌افزار با تمرکز بر روی آزمون‌های واحد صورت می‌گیرد و باعث می‌شود که کد نوشته شده با کیفیت بالا و قابلیت تست و اصلاح بیشتری داشته باشد.

مزیت اصلی روش TDD، کاهش هزینه‌های تست و اصلاح خطاها در مراحل بعدی توسعه نرم‌افزار است. با نوشتن آزمون‌های واحد در ابتدای توسعه، خطاهای احتمالی در کد قبل از رفتن به مراحل بعدی توسعه شناسایی می‌شوند و اصلاح می‌شوند. این باعث می‌شود که هزینه تست و اصلاح خطاها در مراحل بعدی توسعه نرم‌افزار به شدت کاهش یابد.

در کل، روش TDD یکی از روش‌های موثر و پراستفاده در توسعه نرم‌افزار است که باعث بهبود کیفیت و اطمینان در کد نوشته شده می‌شود.

UX (تجربه کاری)

User Experience

UX (User Experience) یا تجربه کاربری، به مجموعه تجربیات کاربر در هنگام استفاده از یک محصول دیجیتال اشاره دارد. در واقع، UX به تمام جنبه‌های ارتباط کاربر با یک محصول دیجیتال، از جمله طراحی رابط کاربری، تجربه کاربری، سرعت بارگذاری صفحات و دسترسی به اطلاعات، مربوط می‌شود.

طراحی UX باید به گونه‌ای باشد که کاربران بتوانند به راحتی با محصول دیجیتال ارتباط برقرار کنند و به سرعت به اطلاعات مورد نیاز دسترسی پیدا کنند. به عنوان مثال، یک وب‌سایت با UX مناسب، باید به کاربران اجازه دهد به راحتی به صفحات مختلف دسترسی پیدا کنند و از طریق طراحی و محتوای مناسب، آنان را به انجام اقدامات مورد نیاز و رسیدن به اهدافشان راهنمایی کند.

طراحی UX به صورت شناختی و شناخت‌پذیری با محصولات دیجیتال مرتبط است. با ارائه یک تجربه کاربری مناسب، محصول بهبود می‌یابد و کاربران بیشتر به آن علاقه‌مند می‌شوند. همچنین، هزینه‌ها و زمان مورد نیاز برای توسعه محصول کاهش یافته و امکان ایجاد محصولات با کیفیت و مورد نیاز کاربران افزایش می‌یابد.

SQL (زبان پایگاه داده)

Structured Query Language

SQL (Structured Query Language) یک زبان برنامه‌نویسی است که برای مدیریت و بازیابی داده‌های ساختاری در پایگاه‌های داده استفاده می‌شود. SQL به عنوان زبان پایگاه داده شناخته شده است و بیشتر پایگاه‌های داده، از آن به عنوان زبان معیار برای مدیریت داده‌های ساختاری استفاده می‌کنند.

SQL شامل دستوراتی است که برای افزودن، حذف، به‌روزرسانی و بازیابی داده‌های ساختاری در پایگاه‌های داده استفاده می‌شوند. برخی از دستورات رایج SQL شامل SELECT، INSERT، UPDATE و DELETE است. با استفاده از این دستورات، می‌توان داده‌ها را از جداول مختلف پایگاه داده بازیابی کرد، آن‌ها را به جداول جدید اضافه کرد، جداول را به‌روزرسانی کرد و داده‌های مورد نیاز را از پایگاه داده حذف کرد.

SQL به دلیل سادگی و قابلیت استفاده آسان، به عنوان یک زبان پایگاه داده بسیار محبوب است. همچنین، نسخه‌های مختلفی از SQL برای پایگاه داده‌های متنوعی مانند MySQL، Oracle، Microsoft SQL Server و PostgreSQL وجود دارد.

UI (رابط کاربری)

User Interface

رابط کاربری (User Interface یا به اختصار UI) به هر نوع شیوه ارتباطی بین کاربر و سیستم یا برنامه کاربردی اطلاق می‌شود. در واقع، رابط کاربری شامل همه عناصری است که کاربر در حین استفاده از یک سیستم یا برنامه با آن در تعامل است.

رابط کاربری می‌تواند شامل انواع مختلف عناصری باشد، مانند دکمه‌ها، فرم‌ها، منوها، جداول، نمودارها، رنگ‌ها، قلم‌ها و … . هدف اصلی رابط کاربری، فراهم کردن یک راحتی و انسجام برای کاربر در استفاده از سیستم یا برنامه است.

طراحی رابط کاربری باید به گونه‌ای باشد که کاربر بتواند به راحتی با آن تعامل کند و به دنبال هدف خود بروید. پس طراحی رابط کاربری باید شامل اصول طراحی کاربرپسند (Usability) و تجربه کاربری (User Experience) باشد. همچنین، رابط کاربری باید با زبان و فرهنگ کاربران همخوانی داشته باشد.

در کل، رابط کاربری یکی از عناصر مهم در طراحی سیستم‌ها و برنامه‌های کاربردی است و از طریق آن کاربران با سیستم یا برنامه در تعامل هستند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *